- مقدمه
- گلوکزامین چیست؟
- منابع طبیعی گلوکزامین
- انواع گلوکزامین
- گلوکزامین چگونه عمل میکند؟
- آیا گلوکزامین واقعاً برای آرتروز مؤثر است؟
- گلوکزامین و آرتروز زانو
- گلوکزامین چه زمانی اثر میکند؟
- مقایسه گلوکزامین با ایبوپروفن و سایر مسکنها
- آیا گلوکزامین روند پیشرفت آرتروز را کند میکند؟
- آیا گلوکزامین هیدروکلراید نیز مؤثر است؟
- نقش کندرویتین در کنار گلوکزامین
- چرا نتایج مطالعات با هم تفاوت دارند؟
- آیا گلوکزامین برای سایر مفاصل نیز مفید است؟
- دوز مصرف گلوکزامین و بهترین زمان مصرف
- چه مدت باید گلوکزامین مصرف شود؟
- ایمنی و عوارض جانبی گلوکزامین
- گلوکزامین و دیابت
- مصرف گلوکزامین در بارداری و شیردهی
- چه افرادی باید در مصرف گلوکزامین احتیاط کنند؟
- تداخلات دارویی گلوکزامین
- آیا گلوکزامین از آرتروز پیشگیری میکند؟
- جمعبندی
- معرفی مکمل گلوکزامین ام پلاس
مقدمه
گلوکزامین (Glucosamine) یکی از شناختهشدهترین مکملهای غذایی برای حفظ سلامت مفاصل و کاهش علائم آرتروز است که سالهاست مورد توجه پزشکان، پژوهشگران و بیماران قرار دارد. میلیونها نفر در سراسر جهان از این مکمل برای کاهش درد مفاصل، بهبود عملکرد حرکتی و کمک به حفظ غضروف استفاده میکنند، اما همچنان درباره میزان اثربخشی آن اختلافنظرهایی در میان متخصصان وجود دارد.
لینک: گلوکزامین چیست و چه کاربردی دارد؟
به طور طبیعی در بدن انسان تولید میشود و نقش مهمی در ساخت غضروف، مایع مفصلی، تاندونها و سایر بافتهای همبند ایفا میکند. با افزایش سن یا در اثر بیماریهایی مانند استئوآرتریت (آرتروز)، میزان تخریب غضروف از سرعت ترمیم آن پیشی میگیرد. به همین دلیل، استفاده از مکمل گلوکزامین به عنوان راهکاری برای حمایت از سلامت مفاصل مورد بررسی گسترده قرار گرفته است.
نخستین گزارشهای استفاده درمانی از گلوکزامین برای آرتروز به اواخر دهه ۱۹۶۰ میلادی بازمیگردد. از آن زمان تاکنون صدها مطالعه بالینی درباره اثربخشی این ترکیب انجام شده است. نتایج این تحقیقات نشان میدهد که برخی فرآوردههای استاندارد، بهویژه سولفات دارویی، میتوانند در بیماران مبتلا به آرتروز زانو باعث کاهش درد و بهبود عملکرد مفصل شوند، هرچند همه انواع گلوکزامین اثر یکسانی ندارند.
گلوکزامین چیست؟
گلوکزامین یک آمینو قند (Amino Sugar) است که به طور طبیعی در بدن انسان ساخته میشود. این ماده یکی از اجزای اصلی تشکیلدهنده گلیکوزآمینوگلیکانها (Glycosaminoglycans)، پروتئوگلیکانها (Proteoglycans) و اسید هیالورونیک است؛ ترکیباتی که برای ساخت و حفظ غضروف، مایع مفصلی، رباطها، تاندونها و سایر بافتهای همبند ضروری هستند.
غضروف مفصلی، سطح استخوانها را میپوشاند و باعث حرکت نرم و بدون اصطکاک مفاصل میشود. هنگامی که غضروف در اثر افزایش سن، آسیب یا آرتروز تخریب میشود، درد، خشکی و محدودیت حرکت ایجاد خواهد شد. از آنجا که گلوکزامین یکی از مواد اولیه ساخت غضروف محسوب میشود، این فرض مطرح شد که مصرف مکمل آن میتواند به حفظ یا ترمیم بافت غضروفی کمک کند.
منابع طبیعی گلوکزامین
اگرچه بدن انسان قادر به تولید آن است، اما برای تهیه مکملهای دارویی معمولاً از منابع خارجی استفاده میشود.
رایجترین منابع تولید گلوکزامین عبارتاند از:
- پوسته سخت میگو
- خرچنگ
- لابستر
- سایر سختپوستان دریایی
امروزه بسیاری از محصولات جدید نیز از طریق تخمیر میکروبی یا استفاده از قارچها و ذرت تخمیری تولید میشوند که برای افرادی که به صدفهای دریایی حساسیت دارند، گزینه مناسبتری محسوب میشوند. همچنین نوع ماده اولیه و کیفیت فرایند تولید میتواند بر کیفیت نهایی مکمل اثرگذار باشد.
انواع گلوکزامین
یکی از مهمترین نکاتی که بسیاری از مصرفکنندگان نمیدانند این است که همه فرآوردههای گلوکزامین مشابه یکدیگر نیستند. سه فرم اصلی این مکمل عبارتاند از:
۱. گلوکزامین سولفات (Glucosamine Sulfate)
این نوع، بیشترین مطالعات بالینی را به خود اختصاص داده است و بیشترین شواهد علمی درباره اثربخشی آن در درمان علائم آرتروز زانو وجود دارد.
گلوکزامین سولفات معمولاً با یک نمک پایدارکننده مانند سدیم کلرید یا پتاسیم کلرید تولید میشود، زیرا مولکول گلوکزامین سولفات به تنهایی ناپایدار است. این نوع از گلوکزامین در بسیاری از راهنماهای اروپایی به عنوان گزینه ارجح برای بیماران مبتلا به آرتروز معرفی شده است.
۲. گلوکزامین هیدروکلراید (Glucosamine Hydrochloride)
این فرم از نظر شیمیایی با گلوکزامین سولفات متفاوت است و برخلاف تصور رایج، جایگزین مستقیم آن محسوب نمیشود.
مطالعات متعدد نشان دادهاند که گلوکزامین هیدروکلراید به تنهایی شواهد قوی و پایداری برای کاهش درد آرتروز ندارد؛ اگرچه در برخی تحقیقات، زمانی که همراه با کندرویتین یا سایر ترکیبات مصرف شده، نتایج امیدوارکنندهای مشاهده شده است.
۳. ان-استیل گلوکزامین (N-Acetyl Glucosamine)
این فرم بیشتر در تحقیقات مربوط به سلامت پوست، مخاط دستگاه گوارش و برخی کاربردهای تخصصی مورد بررسی قرار گرفته است و برخلاف گلوکزامین سولفات، شواهد کافی برای درمان آرتروز درباره آن وجود ندارد.
گلوکزامین چگونه عمل میکند؟
مکانیسم اثر گلوکزامین بسیار پیچیدهتر از آن است که صرفاً به عنوان «ماده سازنده غضروف» شناخته شود. پژوهشهای آزمایشگاهی نشان دادهاند که این ترکیب از چند مسیر مختلف بر سلامت مفاصل اثر میگذارد.
۱. کمک به ساخت غضروف
گلوکزامین پیشساز تولید گلیکوزآمینوگلیکانها و پروتئوگلیکانهاست؛ مولکولهایی که ساختار اصلی غضروف مفصلی را تشکیل میدهند. این ترکیبات باعث حفظ خاصیت ارتجاعی، مقاومت و توانایی جذب ضربه در غضروف میشوند.
۲. کاهش التهاب مفصل
مطالعات آزمایشگاهی نشان دادهاند که گلوکزامین میتواند تولید برخی واسطههای التهابی مانند اینترلوکین-۱ بتا (IL-1β)، آنزیم COX-2 و متالوپروتئینازهای تخریبکننده غضروف مانند MMP-3 و MMP-13 را کاهش دهد. این مکانیسمها ممکن است به کند شدن روند تخریب غضروف کمک کنند، هرچند اهمیت بالینی آنها هنوز به طور کامل مشخص نشده است.
۳. افزایش تولید اسید هیالورونیک
اسید هیالورونیک یکی از مهمترین اجزای مایع مفصلی است و نقش روانکننده و جذبکننده ضربه را بر عهده دارد. برخی مطالعات نشان میدهند که گلوکزامین ممکن است تولید این ماده را افزایش دهد و در نتیجه عملکرد مفصل را بهبود ببخشد.
۴. کاهش تخریب غضروف
شواهد اولیه نشان میدهد که ممکن است فعالیت آنزیمهایی را که مسئول تخریب کلاژن و پروتئوگلیکانهای غضروف هستند کاهش دهد و از این طریق روند پیشرفت آرتروز را تا حدی کند کند. البته این اثر در همه مطالعات مشاهده نشده و هنوز محل بحث است.
آیا گلوکزامین واقعاً برای آرتروز مؤثر است؟
یکی از پرمطالعهترین مکملهای مورد استفاده در درمان استئوآرتریت (آرتروز) است. با وجود صدها مطالعه بالینی، نتایج تحقیقات همیشه یکسان نبودهاند. دلیل این اختلاف تا حد زیادی به نوع گلوکزامین، کیفیت فرآورده، مدت درمان و شدت بیماری بیماران مربوط میشود.
به طور کلی، قویترین شواهد علمی مربوط به سولفات کریستالی با کیفیت دارویی است، در حالی که شواهد درباره گلوکزامین هیدروکلراید بسیار ضعیفتر هستند.
گلوکزامین و آرتروز زانو
بیشترین مطالعات درباره اثر بر آرتروز زانو انجام شده است.
نتایج مرورهای نظاممند و متاآنالیزها نشان میدهد مصرف روزانه ۱۵۰۰ میلیگرم گلوکزامین سولفات به مدت حداقل چهار هفته و حتی تا سه سال میتواند در برخی بیماران باعث موارد زیر شود:
- کاهش درد مفصل
- بهبود عملکرد حرکتی
- کاهش خشکی مفصل
- بهبود کیفیت زندگی
- در برخی مطالعات کاهش سرعت کاهش فضای مفصلی
در برخی کارآزماییهای بالینی، شدت درد بیماران بین ۲۸ تا ۴۱ درصد کاهش یافته و عملکرد مفصل نیز ۲۱ تا ۴۶ درصد بهبود یافته است. البته میزان پاسخ به درمان در افراد مختلف متفاوت است و همه بیماران به یک اندازه از این مکمل سود نمیبرند.
گلوکزامین چه زمانی اثر میکند؟
برخلاف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs)، گلوکزامین اثر فوری ندارد.
در بیشتر مطالعات مشاهده شده است که:
- شروع اثر معمولاً بین ۴ تا ۸ هفته پس از آغاز مصرف است.
- حداکثر اثربخشی ممکن است پس از چند ماه مصرف منظم ظاهر شود.
- در برخی بیماران، اثرات درمانی حتی پس از قطع مصرف نیز برای مدتی باقی میماند.
به همین دلیل، گلوکزامین را نباید به عنوان یک مسکن سریع در نظر گرفت، بلکه بیشتر یک مکمل با اثر تدریجی محسوب میشود.
مقایسه گلوکزامین با ایبوپروفن و سایر مسکنها
مطالعات مختلف نشان دادهاند که گلوکزامین سولفات از نظر کاهش درد میتواند اثربخشی قابل مقایسهای با برخی داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن یا پیروکسیکام داشته باشد، اما تفاوت مهمی وجود دارد.
داروهای ضدالتهاب معمولاً طی یک تا دو هفته درد را کاهش میدهند، در حالی که گلوکزامین به زمان بیشتری نیاز دارد. در مقابل، برخی مطالعات نشان دادهاند که اثرات گلوکزامین پس از پایان درمان پایدارتر از پیروکسیکام باقی میماند.
همچنین در برخی پژوهشها، مصرف روزانه ۱۵۰۰ میلیگرم گلوکزامین سولفات در کاهش علائم آرتروز حتی از استامینوفن نیز مؤثرتر گزارش شده است، هرچند همه مطالعات این یافته را تأیید نکردهاند.
آیا گلوکزامین روند پیشرفت آرتروز را کند میکند؟
این سؤال یکی از مهمترین موضوعات مورد بحث در تحقیقات علمی است.
برخی مطالعات بلندمدت نشان دادهاند که مصرف نوع خاصی از گلوکزامین سولفات کریستالی به مدت سه سال میتواند سرعت کاهش فضای مفصلی زانو را کاهش دهد. کاهش فضای مفصلی یکی از شاخصهای پیشرفت آرتروز محسوب میشود.
با این حال، همه فرآوردههای گلوکزامین چنین اثری را نشان ندادهاند. به همین دلیل، هنوز نمیتوان با اطمینان گفت که تمام مکملهای گلوکزامین قادر به کند کردن روند تخریب غضروف هستند.
آیا گلوکزامین هیدروکلراید نیز مؤثر است؟
برخلاف گلوکزامین سولفات، شواهد علمی درباره گلوکزامین هیدروکلراید چندان امیدوارکننده نیست.
مطالعات متعدد نشان دادهاند که مصرف روزانه ۱۵۰۰ میلیگرم گلوکزامین هیدروکلراید به تنهایی، در بسیاری از بیماران تفاوت قابل توجهی با دارونما ایجاد نمیکند.
به همین دلیل، بسیاری از متخصصان معتقدند این دو نوع گلوکزامین نباید به جای یکدیگر استفاده شوند.
نقش کندرویتین در کنار گلوکزامین
بسیاری از مکملهای موجود در بازار حاوی ترکیب گلوکزامین و کندرویتین سولفات هستند.
در این زمینه نیز نتایج مطالعات یکسان نیست.
برخی تحقیقات نشان دادهاند که این ترکیب میتواند باعث کاهش درد، کاهش خشکی مفاصل و بهبود عملکرد حرکتی شود.
به نظر میرسد عواملی مانند کیفیت فرآورده، شدت بیماری، مدت درمان و ویژگیهای بیماران در نتایج متفاوت مطالعات نقش مهمی داشته باشند.
چرا نتایج مطالعات با هم تفاوت دارند؟
یکی از دلایل اصلی اختلاف نتایج پژوهشها، تفاوت کیفیت محصولات مورد استفاده است.
برخی مطالعات از فرآوردههای دارویی استاندارد با خلوص بالا استفاده کردهاند، در حالی که در برخی دیگر از مکملهای تجاری با کیفیت نامشخص استفاده شده است.
همچنین عوامل زیر نیز میتوانند بر نتایج تأثیر بگذارند:
- نوع نمک گلوکزامین (سولفات یا هیدروکلراید)
- میزان خلوص ماده مؤثره
- مدت زمان مصرف
- شدت آرتروز
- سن بیماران
به همین دلیل، کیفیت مکمل یکی از مهمترین عوامل موفقیت درمان محسوب میشود.
آیا گلوکزامین برای سایر مفاصل نیز مفید است؟
تحقیقات درباره استفاده از گلوکزامین در آرتروز مفصل ران، ستون فقرات و دست محدودتر است.
- در آرتروز مفصل ران، بیشتر مطالعات نتوانستهاند کاهش قابل توجه درد یا کند شدن پیشرفت بیماری را نشان دهند.
- در آرتروز ستون فقرات، نتایج متناقض است و برخی مطالعات کاهش درد را گزارش کردهاند، در حالی که برخی دیگر تفاوتی با دارونما مشاهده نکردهاند.
- درباره آرتروز فرسایشی دست نیز شواهد اولیه امیدوارکننده است، اما هنوز برای نتیجهگیری قطعی به مطالعات بیشتری نیاز است.
بنابراین، در حال حاضر قویترین شواهد علمی همچنان مربوط به آرتروز زانو است.
دوز مصرف گلوکزامین و بهترین زمان مصرف
دوز توصیهشده گلوکزامین
مطالعات بالینی نشان میدهند که مؤثرترین دوز گلوکزامین برای درمان علائم آرتروز، ۱۵۰۰ میلیگرم در روز است. این مقدار را میتوان به دو روش مصرف کرد:
- ۱۵۰۰ میلیگرم یک بار در روز
- ۵۰۰ میلیگرم، سه بار در روز
بررسیها نشان دادهاند که از نظر اثربخشی تفاوت قابل توجهی میان این دو روش وجود ندارد؛ بنابراین انتخاب روش مصرف بیشتر به راحتی بیمار و توصیه پزشک بستگی دارد.
در بسیاری از مکملها، گلوکزامین همراه با کندرویتین سولفات، معمولاً ۸۰۰ تا ۱۲۰۰ میلیگرم در روز، عرضه میشود.
بهترین زمان مصرف گلوکزامین
گلوکزامین را میتوان همراه غذا یا بلافاصله پس از وعده غذایی مصرف کرد. این کار احتمال بروز ناراحتیهای گوارشی مانند نفخ یا تهوع را کاهش میدهد.
از آنجا که نیمهعمر گلوکزامین نسبتاً طولانی است، مصرف یک بار در روز نیز میتواند اثربخشی مناسبی داشته باشد.
چه مدت باید گلوکزامین مصرف شود؟
گلوکزامین یک مکمل با اثر تدریجی است و نباید انتظار داشت در چند روز اول موجب کاهش درد شود.
به طور معمول:
- اثر اولیه طی ۴ تا ۸ هفته ظاهر میشود.
- ارزیابی اثربخشی بهتر است پس از ۲ تا ۳ ماه انجام شود.
- در صورت مؤثر بودن، مصرف آن میتواند برای چندین ماه یا حتی سالها، تحت نظر پزشک، ادامه یابد.
اگر پس از سه ماه مصرف منظم هیچ بهبودی مشاهده نشود، ادامه مصرف معمولاً سود قابل توجهی نخواهد داشت.
ایمنی و عوارض جانبی گلوکزامین
گلوکزامین یکی از ایمنترین مکملهای مورد استفاده در بیماریهای مفصلی محسوب میشود.
مطالعات بالینی نشان دادهاند که:
- گلوکزامین سولفات با دوز ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ میلیگرم در روز، تا سه سال مصرف، از ایمنی مناسبی برخوردار بوده است.
- گلوکزامین هیدروکلراید نیز در دوز ۱۴۰۰ تا ۱۶۰۰ میلیگرم روزانه تا دو سال، عارضه جدی قابل توجهی ایجاد نکرده است.
البته مانند هر مکمل دیگری، احتمال بروز عوارض خفیف در برخی افراد وجود دارد.
عوارض جانبی احتمالی
شایعترین عوارض گزارششده عبارتاند از:
- تهوع
- سوءهاضمه
- احساس پری معده
- نفخ
- اسهال یا یبوست
- سوزش سر دل
- سردرد
- خوابآلودگی یا برعکس، بیخوابی خفیف
این عوارض معمولاً خفیف بوده و با مصرف مکمل همراه غذا کاهش مییابند.
بروز واکنشهای آلرژیک شدید بسیار نادر است، اما در صورت مشاهده علائمی مانند کهیر، تورم صورت یا تنگی نفس باید مصرف مکمل قطع و فوراً به پزشک مراجعه شود.
گلوکزامین و دیابت
سالها این نگرانی وجود داشت که گلوکزامین ممکن است باعث افزایش قند خون یا تشدید مقاومت به انسولین شود.
اگرچه مطالعات آزمایشگاهی و حیوانی چنین احتمالی را مطرح کردهاند، اما بیشتر کارآزماییهای بالینی در انسان نشان دادهاند که مصرف گلوکزامین در دوزهای معمول، تأثیر قابل توجهی بر قند خون، حساسیت به انسولین یا چربیهای خون ندارد. همچنین شواهد موجود نشان میدهد که تداخل بالینی مهمی با داروهای ضددیابت مشاهده نشده است. البته در افراد مبتلا به دیابت، بهویژه در شروع مصرف، بهتر است قند خون طبق برنامه معمول کنترل شود. اطلاعات نشان میدهد که نگرانیهای اولیه عمدتاً در مطالعات آزمایشگاهی مطرح بوده و اغلب مطالعات انسانی اثر معنیداری بر کنترل قند خون نشان ندادهاند.
مصرف گلوکزامین در بارداری و شیردهی
اطلاعات علمی درباره ایمنی مصرف گلوکزامین در دوران بارداری و شیردهی محدود است.
به همین دلیل، بیشتر راهنماهای علمی توصیه میکنند زنان باردار یا شیرده تنها در صورت تجویز پزشک از این مکمل استفاده کنند.
چه افرادی باید در مصرف گلوکزامین احتیاط کنند؟
مصرف گلوکزامین در شرایط زیر باید با نظر پزشک انجام شود:
- مبتلایان به دیابت
- افراد دارای حساسیت شدید به فرآوردههای دریایی، در صورت استفاده از محصولات استخراجشده از سختپوستان
- بیماران مبتلا به بیماریهای شدید کلیوی یا کبدی
- افرادی که داروهای ضدانعقاد مصرف میکنند
- بیماران تحت شیمیدرمانی
تداخلات دارویی گلوکزامین
۱. وارفارین
مهمترین تداخل شناختهشده گلوکزامین مربوط به وارفارین است.
گزارشهای بالینی نشان دادهاند که مصرف همزمان این دو میتواند باعث افزایش اثر ضدانعقادی وارفارین، بالا رفتن INR و افزایش خطر خونریزی و کبودی شود.
به همین دلیل، مصرف گلوکزامین در افرادی که وارفارین دریافت میکنند معمولاً توصیه نمیشود، مگر با نظر پزشک و پایش دقیق INR.
۲. داروهای ضددیابت
برخلاف نگرانیهای اولیه، شواهد بالینی نشان میدهد که احتمال تداخل مهم میان گلوکزامین و داروهای ضددیابت کم است.
با این حال، بهتر است بیماران در هفتههای نخست مصرف، قند خون خود را طبق برنامه کنترل کنند.
۳. استامینوفن
برخی مطالعات نشان دادهاند که مصرف همزمان استامینوفن ممکن است از نظر تئوری بر بخش سولفات موجود در گلوکزامین سولفات اثر بگذارد، اما اهمیت بالینی این موضوع هنوز مشخص نیست و معمولاً نیاز به اجتناب از این ترکیب وجود ندارد.
۴. برخی داروهای شیمیدرمانی
مطالعات آزمایشگاهی احتمال دادهاند که گلوکزامین ممکن است اثربخشی برخی داروهای ضدسرطان از گروه مهارکنندههای توپوایزومراز II را کاهش دهد.
اگرچه شواهد انسانی محدود است، بیماران تحت درمان سرطان باید پیش از مصرف گلوکزامین با پزشک معالج خود مشورت کنند.
آیا گلوکزامین از آرتروز پیشگیری میکند؟
شواهد موجود نشان نمیدهد که مصرف گلوکزامین در افراد سالم بتواند از بروز آرتروز جلوگیری کند.
برخی مطالعات کاهش جزئی در تنگ شدن فضای مفصل را گزارش کردهاند، اما کاهش بروز آرتروز بهطور قطعی اثبات نشده است.
جمعبندی
گلوکزامین یکی از پرکاربردترین مکملهای سلامت مفاصل است که بیشترین شواهد علمی درباره آن مربوط به گلوکزامین سولفات با کیفیت دارویی در درمان آرتروز زانو است.
این مکمل میتواند در برخی بیماران موجب کاهش درد، بهبود عملکرد مفصل و احتمالاً کاهش سرعت پیشرفت بیماری شود، اما اثربخشی آن در همه افراد یکسان نیست و نوع فرآورده، کیفیت تولید و مدت مصرف نقش تعیینکنندهای در نتایج درمان دارند.
در مقابل، شواهد مربوط به گلوکزامین هیدروکلراید ضعیفتر است و نمیتوان این دو فرم را از نظر اثربخشی معادل دانست.
گلوکزامین بهطور کلی ایمنی مناسبی دارد، اما مصرف آن در بیماران دریافتکننده وارفارین، افراد تحت شیمیدرمانی و کسانی که بیماریهای خاص دارند باید با نظر پزشک انجام شود.
در نهایت، اگرچه گلوکزامین درمان قطعی آرتروز نیست، اما در کنار کاهش وزن، فعالیت بدنی مناسب، فیزیوتراپی و درمانهای دارویی میتواند بخشی از برنامه جامع مدیریت آرتروز در برخی بیماران باشد.
معرفی مکمل گلوکزامین ام پلاس؛ ترکیبی کامل برای حمایت از سلامت مفاصل
انتخاب یک مکمل مناسب برای سلامت مفاصل، تنها به وجود گلوکزامین محدود نمیشود. امروزه شواهد علمی نشان میدهند که استفاده از ترکیباتی که از چند مسیر مختلف از غضروف، مفاصل و پاسخ التهابی بدن حمایت میکنند، میتواند رویکرد جامعتری در کنار درمانهای استاندارد و اصلاح سبک زندگی باشد.
یکی از این فرآوردهها، مکمل گلوکزامین برند ام پلاس (M Plus) از شرکت پرارین پارس است که با بهرهگیری از چند ماده مؤثر، برای حمایت از سلامت مفاصل و حفظ عملکرد طبیعی آنها فرموله شده است. این محصول حاوی ترکیبات زیر است:
- گلوکزامین سولفات؛ ماده اولیه مورد نیاز برای ساخت گلیکوزآمینوگلیکانها و پروتئوگلیکانهای غضروف که بیشترین شواهد علمی درباره کاهش علائم آرتروز زانو مربوط به این فرم از گلوکزامین است.
- کندرویتین سولفات؛ یکی از اجزای طبیعی غضروف که با حفظ آب در بافت غضروفی، به افزایش خاصیت ارتجاعی و مقاومت آن در برابر فشارهای مکانیکی کمک میکند.
- متیلسولفونیلمتان (MSM)؛ ترکیبی آلی حاوی گوگرد که در برخی مطالعات با کاهش درد و بهبود عملکرد مفاصل در بیماران مبتلا به استئوآرتریت همراه بوده است.
- عصاره زردچوبه؛ منبع طبیعی کورکومینوئیدها که به دلیل خواص آنتیاکسیدانی و ضدالتهابی خود، میتواند به کاهش التهاب مفاصل کمک کند.
- عصاره فلفل سیاه؛ حاوی پیپرین که میتواند با افزایش فراهمی زیستی کورکومین، جذب و اثربخشی عصاره زردچوبه را بهبود بخشد.
ترکیب این مواد مؤثر در یک فرآورده، سبب میشود مکمل از چندین مکانیسم مختلف به حفظ سلامت مفاصل کمک کند؛ از جمله حمایت از ساختار غضروف، کمک به حفظ عملکرد طبیعی مفصل، کاهش استرس اکسیداتیو و پشتیبانی از پاسخ طبیعی بدن به التهاب.
البته باید توجه داشت که هیچ مکملی جایگزین درمانهای پزشکی، کاهش وزن در افراد دارای اضافهوزن، فعالیت بدنی مناسب یا فیزیوتراپی نیست. مصرف مکملهای مفصلی زمانی بهترین نتیجه را خواهد داشت که در کنار یک برنامه درمانی جامع و با توصیه پزشک یا داروساز استفاده شوند.